فريشتگان و اعتقاد داشتن كه ايشان بندگان حق‌اند و سفيران درگاه عزت برسولان وى ، و گماشتگان بر آسمان و زمين و عباد و بلاد وى ، هر كسى ازيشان بر كارى داشته و بر مقامى بداشته ، و ما منّا الّا له مقام معلوم . پنجم - استوار گرفتن روز رستاخيز ، روز پاداش و جزا ، روز فضل و قضا ، يوم تبلى السرائر و ظهرت الضمائر و كشفت الاستار و خشعت الأبصار و سكنت الاصوات فلا تسمع الّا همسا . ششم - ايمان آوردن به بعث و نشور و باز انگيختن مردگان و سؤال كردن ازيشان و در مقامات قيامت ايشان را بداشتن و كار ميان ايشان برگزاردن و هر كس را آنچه سزاست دادن . هفتم - اعتقاد داشتن و استوار گرفتن بهشت و دوزخ كه هر دو آفريده‌اند بندگان را ، بهشت جاى ناز دوستان و دوزخ جاى عقوبت بيگانگان ، اهل سعادت را بنوازد بفضل خود و ايشان را ببهشت رساند ، و اهل شقاوت را براند بعدل خود و ايشان را بدوزخ فرستد ، فريق فى الجنة و فريق فى السعير . هشتم - براست داشتن قدر ، و ايمان آوردن كه خير و شر و نفع و ضرر و كفر و ايمان توفيق و خذلان طاعت و معصيت وفاق و نفاق محبوب و مكروه همه از خداست ، بخواست و تقدير و آفرينش او ، و خير - بارادت و مشيت و قضا و قدر و فرمان و رضا و محبت او ، و شر - بارادت و مشيت و قضا و قدر او . و هر چه اللَّه كرد و خواست ، ببندگان ، از وى ستم نيست و در آن با وى كس را سخن نيست ، لا يسئل عما يفعل ، فللّه الحجة البالغة ، هر چه كند وى را حجت تمام است كه آفريدگار است از نيست هست كننده و پديد آورنده و پادشاه بر بنده . إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا - ميگويد ايشان كه در دل اين جمله اعتقاد گرفتند وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ و آن گه اعمال جوارح ظاهر بجاى آوردند آنچه فرموديم كردند ، و از آنچه نهى كرديم باز ايستادند ، پس تفضيل نماز و زكات را باز جداگانه ياد كرد گفت : وَ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ آتَوُا الزَّكاةَ - كه از عبادات بدنى نماز شريفتر و از عبادات مالى زكات شريفتر ، و معنى زكات نماست - افزودن - از بهر آن زكات نام كرد كه از آن بركت افزايد در مال . لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ - ايشان را كه اين صفت باشد مزد ايشان بنزديك خداوند است ، ايشان را بپاداش خود رساند و مزد ايشان